خواستم ادبکدهء تلاوت اشک مژدهء وصلت دوست ور جاوند سلیمان جان دیدار شفیعی نوید شادی من وشما دوستان نازنین بوده باشد که مبارک عروس وداماد خوشبخت باد .

ازین طریق تازه سرود گونه ام را پیشکش میدارم تا جناب شان را چه پسند افتد .

پـیـــونــد عاشــقانـــه

نــوید وصــــلت وپیـوند دوسـت داریها

صـــفای صدق ومـحبـت نــــوای یاریها

صفیر عشــــق صـــدای محبت و اعجاز

بـــــرید وصــل  ســزا وار بـیــقـراریـها

و فـصل وصـل جـــوانان حــلاوت دیگر

که خـــوش رسند بـه پایان انتظاریـــها

( شفیع ) عـفوگناهـان نوید ( دیدار) ان

به نوش جـان (سلیمان ) زتخت داریها

مبارک اســت ترا کام عشــق وبهروزی

بــــه جـمـع محـفل یاران و جان نثاریها

قبول خاطـــــرت ار شد نوای شادی من

حضــــور دار حـسـابــم زسـر شماریها

بگوبــه خواهـر پر مهروبا عطوفت من

نیابـتـم کـــه تـرا هـســت زمـــه داریـها

عــــروس حــجـلهء زیـبـای آرزو هـایـی

وجـفـت بخـت تــــو دامــاد پایـداریــهـــا

مبارک است شما را به وصـلت وپیوند

شــــــفـــیع جان سلیمان به کامگاریها

شهر تامپره کشور فنلاند ساعت 4وسی دقیقهء صبح حضرت ظریفی

http://fahima-mb.blogfa.com/

شب های بدون تپش در غافل بودنها وروز هارا بیهوده گذراندن ضیاع

عمر پر ثمر انسان میتوان حساب کرد.

خویشتن را مکلف دانستم تا در ارتباط تب وتلاش پیگیر دختر آگاه وطن

شاعر ، داستان نویس، پژوهشگر آگاه وژور نالست ورزیده دوست عزیزم

فهیمه جان مصباح نویسندهء وبلاک (تپش های صادقانه)موفقیت شانرا بخاطر

بدست آوردن سند فراغت دانشکدهءزبان وادبیات کابل تبریک وتهنیت گفته

به این بهانه سرود گونهء را تقدیم شما عزیزان ادب دوست آگاه نموده باشم

تپش های صادقانه

آئـیــنـهء تـــمــام نــمــای  وجــــود مــــن

تــــــو رمز وراز هستی من تار وپود مـن

در عنفـوان زنــد گی مــن تـــو جوهــری

ای کـیـمیای بـزم سـعـــادت بــــه بود مـن

تا درتـــو دیـده ام بــــه حقیقت رسیده ا م

مهـــرت حدیث خلقت مـــن در تو بود من

تـو مـظـهـر وفـــــا و نـویــد صـداقــتــــی

قر آن مـــن حدیث مــن و ای سـجود مـن

صـــوت ربـــاب ونـغـمهء ســاز مـحبـتی

در انزوای عـشق تــو باشــی ســرود من

تا مـیـسرایـمت بــه نواهــای قلب خـویش

آهنگ خــوش نوای منــی در رکــــود من

چـون ماهـی فـتاده بـه خــاکـم بـه بر مرا

وی مــایـهء حـیـات، تـو دریا ورود مـــن

خوش قـسمتیست با تومـرا هـمـنـواشـدن

دارم یقین به اینکه تویی هست وبود من

حضرت ظریفی شهر تامپره کشور فنلاند شام یکشنبه

تـــــقــدیم بــه مــحــبــوب نـازم کـه مــیـــــــــپــرســــتـــمــــــــــش

قدم ها ت بـالای چشمانم

عــروس حجلهء بختـی در آرزوهـایــم

صـفای  طیـنت پاکـی  بــه رازدنیایــم

محبـت کــــه در آغــوش عشق میجستم

نـویــد فـتـح شــدی رازورمــزرویــایــم

خــدای را بــه کدامین زبان سخن گویم

بـــه لای لای مـحـبـت، نـویـد مـا وایم!

فکندی ام تودرامواج مست ساحل ذوق

زبــوس لذت گـــرداب غـــرق در یایم

فسون دهــــر ومکاره گان براه من اند

عبث دو حــلقهء زنجیر بســته در پایـم

نجـات میدهــی ام دلــــبری وفـــا دارم

تو مــــهر ولطف ومحـبت امید فر دایم

پرستمت چـــو خدا دوست دارمت جانم

بدر گـهء دیگـری مــــــن جبین نمیسایم

بهشت لـــذت آغـــوش را کنار تـــویی

بــه آب کو ثر وساقی کجاست پر وایم

(ســرم خوش است وبه بانگ بلند میگویم)

عـــزیز هــمسر زیبای مـــن دل آرایم

ســـــرم  فدات تنم فرش رات محبوبم

قـــــدم گــــذاشته ای بر دوچـشم بینایم

روز پنجشنبه شهر تامپره

کشور فنلاند حضرت ظریفی

آنگاهی که عشق آغاز گر زندگیست شعر جوانه میزند.

 تازه سرو دم تقدیم  پاک بازانیکه  با باور مندیها به پای هم جان می سپارند.

امانت

سـحــر گاهــی نـــوای عــشـق  پـیـــدا

بــســاط  زنــدگــانــی  شـــد  مـهــیــــا

بــه عاشــق امـتـحـانـی  در نـظر بــود

کـــــه امــیــد وصـالــش بهــره ور بود

پـــــری روی نـکــو انـدیـــش و گلـفـام

گرفت ازدست محبوبی خـــــوش انـعام

سخـــن دوســت عزیزم زین قراراسـت

محبــت عـشـق وامــیـد انتظــار اســـت

خوش عـاشـق گفت با محبوب این راز

کـــــه دارم یــک امـانـت مــیــدمـت باز

نــگاهـــش مــیــتــوانـی از مـصــیبت؟

کـه، تـا بـاشــم بـه امـیــد تــو را حت!

(پریروزین سخن قدری دودل زیست)

امانـت... درحقـیقت مطلب ازچیست!؟

بـدو گــفــتا:... کـه  یـار جا ودانـــــم!

زعـمـر خـویــش بــاشــد ســر گـرانم

و مـرگ حـق اسـت، یکروزی بمیـرم

امـا نـــت را چگــونـه از تـــو گیــرم؟

هـمـیــدانــم ،  کــه در روز قـیـامـــت

بــگـیــری دامـنـم  ،  گـردم مــلامــت

نــمـیــدانــم نـــگـاهــش مـیـتـوانـــم!؟

ویــا شـایـد، زمـــان نـدهــد امــانـــم

که  گـفـتـه از توومن؟ جـان شیرین!

نـگه میـدارمــش بـا ذوق وتـمـکـیـن

دل عـاشــق که انـدر جـســتجــو بود

پـذ یــرشهـا ،  زمحبــوبش نکـو بود

بـگـفـتـا قول تـو، شـرط  مهـیـاسـت

امـانـت نــیــز در نــزد تـو زیـبـاسـت

بـگو آیـا نــگاهــش مــیــتــــوانـــــی

ومـــن را ، نـیــز نــبـود  زند گـانـــی

بــده قــولـم ! ومحـبـوبــش نگـه دار

کــه تـا گــیــرم زنــزدت بـعد اظـهـار

پــریــرو گـفــــت : آری نـا زنــیـنــم

تــویـــی در جـــمـله عالـم بـهتـریــنم

امـــانــت را حــفـاظــت مـیــتوانـــــم

ســپارش،  بــهـر مـن آرام جـانــم!

بگـفـت:محبـوب بامحـبوبهء خویش

رهانـیـدی مرا، از قیـد تــشــویـــش

بـه زیــر آســمـان پــهـن طــبّّیـعــت

مراست خوش گوهری بانازونعمت

بـهـایش برتر است از جان شـیرین

نباشـــد مثـل او در چـیـن وما چیـن

سـپـارم مـر تـرا، خـوبـش نگـه دار

نــدارم بــیش ازین  نـزد تو اظـهـار

امــانــت خود تـویی وی نـا زنـیـنـم

عـزیـــزم ، دلــربایــم بـهتـریـــنــــم

تــرا بــهــر خــودت من  میسـپـارم

امـانــت هــم تــویــی، قـلب فگــارم

بـرای خــویــشـتن خودرا نگـهـدار

کــه تـا باهم رسـیم، ایـنست اسـرار

دو تــن آغــوش هـا را بـاز کـردنـد

نــوای زنـــدگـا نـی ســــاز کــردنـد

لـبـان بـا بـوسه بــازیـهـا نکو شــد

فـضــای عـــا شــقانـه جستجو شـد

ازان پس زنـدگـی رنگ  دگر یــافت

به تار وپـود عاشـق جامه مـیبـافـت

وفـا وعـــهـد وپــیــمـان ومـحـــبـــت

عــزیزم ! جــان من!ختم است صحبت

ساعت دو وچهل دقیقهء شب جمعه

شهر تامـپـره کشور فـنـلاند حضرت ظریفی

تـقـدیـم بـه عــزیز دلـم کـه دوسـتــش دارم وبــه آغــوشــم گــرفـتـه اســت

صفای صبح وتمنای عاشقانه تویی

نوای قـلـب مـرا بهـترین ترانه تویی

قـسـم به جـاه وجـلال مـحـبـتت یارم

(بـرای زیـسـتنم بهترین بهانه تویی)

کـلـیـد رمـز مـحـبت صـفای احساسی

امـیـد گـنـجهء احساس را خزانه تویی

به برگرفته ای ام دربرم چوجان شده ای

عــبادت سحـرم !حـر مـت شـبـانــه تـوای

جـنـون دشـت مـرا رمز وراز هوشیاریست

قـطـار مـحـمـل عـــشــــقـی بـدل فـسـانه تویی

هـدف بـه مـصـرع بـا ور نـوید عـشــق منی

بـزیب ایـن غــزلم نـا زنـیـن نـشــانــه تـویـی

زدســت خـضـر مـن آب حـیـات کـی گــیــرم

خــدای زنـــد گـی ام عـمــر جـا ودانـه تــویـی

حضرت ظریفی شهر تامپره کشور فنلاند یکشنبه11/10/2009

هزار دل شکند تا یکی درست کند           فلک سلیقهء شاگرد شیشه گر دارد

امروز نا گهان،

به صبح کاذب غربت نوای لانه شدم      سرود گشتم ویاد ترا ترانه شدم

هنوز چشم تو در خواب فتنهء ایام         نگاه زمزمه هارا دمی بهانه شدم

با نوشتن این دوبیتی اندیشه رسیدن به وصال محبوبم که دوستش دارم در من

شور وغوغایی بر پابود انتر نت را گشودم و مونیتور شیشه ای مونس تنهایی

هایم شد.

رباعی ها  در غزل با رقص واژه ها غوطه میزدند ولحظاتی چشمم

پیام های اشکم را به تلاوت نشستند.

پیام های خصوصی بیشتر از پیام های آشکار، منتظر بودم وپیام میخواندم  اشک

ها و اندوه جانکاهی قلبم را می آزرد چشمم به پیام دوست عزیزم آقای استالیفی

http://estalfi.blogfa.com/ افتاد اندوه جانکاه دیگری قلبم را بیشتر می آزرد

خبر مرگ مهاجر هموطنم در غربت سرای ایران برادر  دوست عزیزم  آقای

استالیفی .

جملات غم انگیزی از مرگ برادر شانرا خواندم وبعد اعلان فا تحه را

از انجمن افغانها در کشوراطریش. بیاد این شدم که شادیهارا میتوان فرا موش کرد

اما غم هارا هر گز.

بدینوسیله خواستم با غم شریکی  در گذشت برادر هموطنم را

ازین طریق برای شان تسلیت گو باشم. حضرت ظریفی شهر تامپره کشور فنلاند.

نا مه به دوست

سلام ای دوسـت وی فـصل بــهاری

اگـــــر خـارم اگـر کل دوســت داری

بـه فـهــم ایـن محـبـت هـا ضـیـا ای

طـلـوع صـبـحــی وصــوت قـــنـاری

بــه تجــلیل  وفــــراغـــت انتــظارم

عـــزیـز دل تـــوهســـتی یـــاد گارم

اگــر آنــجــا بــیایـــم یــــا نـــیـایـــم

تـرا مـــن ازدل وجـان دوسـت دارم

پیامـــت نا زنین رنگین وزیـباست

کلامـت ناله هــــای نا شــکـیباسـت

اگــر دو رم بـــه آغـــوشم نـگه دار

کــه در تو بــوی گلهای دل آراست

عــزیز مـــن دلـــت فصل بهاریست

چــو ابر آســـمان در بـیـقراریســت

بـه باران نگاهـــم یــک نـــظـر کـن

بیــادت بر رخــــم سـیلاب جاریست

بــــرای  رفـتــن پـغــما ن هــــلاکـم

بزیـر سـایـه هــــای بــرگ تــا کــم

همیشه بـــا تـــوام دســت وبگـردن

کـــــه غـرق وغوطه  اندر آب پاکم

سرت را دوسـت دارم روی شـانه

مــرو جایی خـراب است این زمانه

در آغــوشـت  مـیـان بـســتـر آیـــم

لـب پــر خـنـده مـیـخـوانـیم ترانـــه

بــــدام خــستــگـی هـــایـت اسیـرم

نپـنداری زبـــــون و زار و پـــیـرم

مــــشو دلتنگ محبـــــوبم عــزیزم

همـــی خـواهـم که در پایـت بمیرم

تــــرا در زنـد گانـــی دوسـت دارم

بـدان بـــــرنامـه ریـــزی بیـقـرارم

خـدارا شـاکــرم تــــا باتــو هـسـتم

بیاد بــوسه هـــــا در  انتــــظــارم

مــــرا بوســـیدی ورفـتی ز پیشم

نسنجیدی حســـــاب قلــــب ریشم

تپید م تا ســـــحر در بستر خـــود

عــــزیزم دلبرم بـردی ز خــویشم

شب دوشنبه مورخ 28/9/2009 حضرت ظریفی

سرود های به استقبال عید

بــا گـردش دور فلکم جام خـوش اسـت

در نشهء مـی سرود خیام خـوش اسـت

ابــروی هــلال یـار شـــد مــونس جـان

ای عیـد ترا شـام ومرا کام خوش است

دربــود ونـبـود روزه تـــا خــوشـحـالـم

از دو زخ واز بـهـشـــت فــارغــبالــــم

آنجا کـه بـه بـوســهء دلم خوش باشــد

بـا عـــید چــه کار خــوش بـود احـوالـم

از صـحـبـت اغـیـار مــرا پرهیز اســـت

در هـجـر نماز عـیـد ننگ آمـیـز اســت

تا سجــده به پای یار وعـشـقش داریـم

بس زهد وریا به جلوه هـا ناچیزاســت

گویند به عـید بــوسه ارزان شـده است

خوش آنکه بعیدوباتومهمان شده است

مار اســـت وفـای یاربـهــتــر ازعـــیــد

زان لعل لبش به قیمت جان شده اسـت

شب عید مطابق 19/9/2009 شهر تامپره کشور فنلاند حضرت ظریفی

تقدیم به دوستی که همیش با من است واز من جدا

مرا به عيد چه كار

مرا که عید تویی نا زنین به عید چه کار

فـــدای ســـرو قــد ت دیـگــرم مــده آزار

به بوسـه کـز دو لـبانت همیش خر سندم

قـسـم که خــوب ولـذیــذ است موقع دیدار

بـدام زلـف تـو بـنـدم اســیـرعــشـق توام

و نیسـت خوشـتـر ازینم که میشوم تکرار

خــد ای عـشــق مــن ای آرزو وامــیــدم

چه خوش نموده ای در آرزوی من گفتار

شهر تامپره غربت سرا  حضرت ظریفی

تو شاهینی قفس بشکن به پر واز آی ومستی کن

کـه بـر آزاده گان داغ اسـارت سخت ننگین اسـت

آزاد از زندان استبداد قرون وسطایی آغازی دیگربرای بهزستی

آنـچه بـرحق اسـت اینجا همت شبخیز ماست

قـدرت وحـدت مثالـش لـشـکر(پرویز) ماست

عـزت زندان بـه(کام  سـیـد ما) شـور عــشـق

خـو ش نـوای شــورآزادی می لبریز ماســت

بـرسـری ما پا مزن  زاهـد، دگر رسـوا شدی

بازِ آزادی ز زنـدان نـیـز دسـت آویـز ماســت

اتـهـام کــفـرگـویـی  بـیـجـهـت بــرما مــبـنـد

بـیـخـدائیـهـا خـدادارد  وحــق مـهـمـیزماست

درعـدالـتـگاه  تـاریـخ حـقـیـقـت  رازهاسـت

حکم استیناف وعالی  مرز درپرهیز ماســت

در دفاع از حق به باطل لـشکری آماده اسـت

گـو به شورا عالمان را تا کجا ها خـیز ماست

دیـن اسـلام از اهـانـتـها هـمـیـشـه فا رغ است

رنـج در زنجـیـر وزندانت غمی نا چیز ماست

عـیـد درراه اسـت بـسـاط روزه باید جـمع کرد

(کام بخـش) شادعزت طرح مهـر انگیز ماست

شهر تامپره کشور فنلاند صبح پنجشنبه 10/9/2009 حضرت ظریفی

سلام از سر ارادت به دوستان همدل!

سید پر ویز کامبخش از زندان رها وخارج از  افغانستان زندگی میکند که بطور حتم

صحت این خبر تازه را بزودی از رساله های تبلیغاتی ومطبوعات خواهید شنید.

سید پرویز کامبخش ۲۳ ساله خبرنگار روزنامۀ «جهان نو» و محصل سال سوم

فاکولتۀ ژورنالیزم پوهنتون بلخ، بتاریخ ۲۷ اکتبر ۲۰۰۷ از سوی نیروهای

امنیت ملی به اتهام گرفتن مقاله ای زیر نام «آیات زن ستیز در قران از انترنت

و قرار دادن آن در دسترس برخی از دوستانش در دانشگاه، که به گفتۀ مقامات

اهانت به اسلام است زندانی شد و مدت دوسال را زیر چکمه های ظلم وستم

استبداد اندیشه های قرون وسطایی رنج برد.

به تا ئید فرمودهء فامیل سید پر ویز کامبخش و یکی از دوستانش بعد از رهایی

زندان موصوف ازافغانستان خارج شده است.

رهایی این ژور نا لست آگاه وجوان آینده ساز وطن را به دوستداران خوشبختی های

بشریت مبارک باد میگویم.

چیزی خواهم نوشت سرود وار که مرا درین مژده ذوقی دیگر است شادان تان خواستارم.

حضرت ظریفی شهر تامپره کشور فنلاند روز سه شنبه مورخ8/9/2009

درین هجرت سراقطب شمال یعنی کشور فنلاند بانوی عصمت وعزت اهل قلم همزبان عزیزی که اوشان را با دوستان الفت شعری وادبی هست  شهلا جان ایزدی چند ماه قبل عازم افغانستان با شوهر محترم شان گردیده موقع بر گشت تحفه های تصویری وخاطراتی از سفر کابل دارند سرودم تولدیست از خاطرات سفر این هموطن آگاه که امید دوستان نیز از تماشای این تصاویر و گذارش زیبا لذت ببرند.

http://shahla-ezadi.persianblog.ir/

یادی از وطـن

دودست آشنا من را که خوش غرق تماشاکرد

فـضـای باغ جـنـت را به اعـجـازی محـیا کـرد

وطـن یاد آمـدم آری ، هـرات باستـان آنجاست

ســــرود بـاغ آلـو را ،  نــوای آرزو هــا کــرد

بـیاد آنکه انگـشتـش حــنای خون عا شق بود

تـپـش در دل فـکـنـد و شــورش قلبم تمناکــرد

که، تـا،با بـوسه ازرخسارمیگونش مدد جستم

نگـاه ، تـنـد و تـیـزی از پـس زلـف چـلیپاکـرد

نـــوای قـاصـدی از شـهـرعـشــق و کابل زیبا

بـه غـربـت تا میسر شد،مرا شیدای در یا کرد

چو(شهلا ایـزدی) برگشت ازسیـروسیاحت ها

سلامت باشد این با نو/که تا،سـیر،دل ما کرد

روز 4 شنبه شهرتامپره کشور فنلاند حضرت ظریفی

(ای روزه برو ورنه ترا خوا هم خورد)

روزه را بـا یاد عــید دوستان افـطار خــوش

انتظار عـید هــــم با بـوسـه ودیـدار خـــوش

الوداع بــا روزه گفتن در ترا ویح خوش بود

عابدان رادر طلب زین شیوه استکثار خـوش

معتکف را خــوش بود سجاده وتسبیح وختم

بــی تکـلم با طهـارت روی بـر دـیوار خـوش

وتر واجب در جماعت گـــر نباشد گـو مـباش

باز مـــی آئی به رغـم قاف ها بـسیار خـوش

بـــا تـحیات محــبــت رخ بــه جانان کرده ایم

در سـلامـم قـبـلــهء آمـــــال مالا مال خــوش

اقـتـدارا در نماز عـیــد بـا مـــولای عـــشـــق

سینه صافان را چنین همراه استظهار خوش

عـیـد چون خورشید میتابد به دشت وبام ودر

وین عجب گردنکشان با طرز استکبارخوش

جامــهءنــو با حـنـای عـیـد زیــب دســـت یار

عاشــقان را هر زمان با جلوهء دیدار خوش

طفلکان وز بهـــر عیـدی با نشاط و اشتیااق

نــــو نـهـالان وطـن در جلوه و انظار خـوش

دروطن عیداست ودرغربت کسی نشناسدش

بعد روزه عـید آیـد، مـی شویم تکرار خوش

*****

مــاه صـیام آمــد و مـــا را صــیــام نـیـســـت

وی مــدعی مـخند کـــه چیزی بــه جام نیست

خون اســت جـای باده صــبو میکشم بــدوش

زانـم هــوای مـنـصـب  و جــاه ومقام نیـسـت

مـــرد غــریـــــب بــا تــن افـســـــرده ونـــزار

وز آن لــــب کـه مــحــرم رمــزکـلام نـــیــست

بـا جـفـت گـفـت طـفـل چـــه بیتاب گشته است

آیا تـــــرا بــه گـفـت و شـنــودش پـیـام نیست

طـفـلـش به گـــریه گـفـت پدر جــان گرسنه ام

مــادر به نـاله گـفـت کـه چیزی به شام نیست

ای هـمـوطــــن زدیـــدهء انـصـاف کـن نـــظــر

ایـن جـا سـخـن بـه صـلـح ویا انـتــقام نیـسـت

طـفـل یــتـیـم وبـیـوه زنـان را بـــه روزه چــه

هـــرروز روزه انـد که حاجت بـه وام نـیـسـت

تـو حـیـد بـا صـلات وصیـام وریـا چـــه ســود

در مجـمـع که کـس به کــسش احـتــرام نیست

حـج وزکـات در خــــور اربـاب قــدرت اســـت

بیـچاره گـان دهـر جهـانــشان بـه کـام نـیـست

سجـاده را بـه خـرقــهء تـقـوا وریـش بــخــش

وز نام بـگـذریم  کــه  پـروای نـام نــیـــســـت

مارا بـس اسـت روزهء هـر روزه دربـســا ط

ای روزه رو که عـیــد مـــرا در قـیـام نـیـست

شهر تامپره کشور فنلاند حضرت ظریفی

خدا! یا خداوند!؟

ثــبات ملک سراسر بدسـت تر فـند اسـت

به کاسه های طمع، دست لیس پبوند است

وار تـجـاع مـحـل بــهــر انــتــخا بـاتـــش

برغم رغبت سادیست وه چه خر سند است

هــلاک مــرد م، وبــر بـادی و زوال وطن

بــدست مــردم نـا اهــل تاکــی وچـنـد است

ز انـقـلاب تـخـلف که لاف خـود خواهیست

شمـارش رای آرا بـه ژالـه مـا نـنــد اســـت

حـقـایــق ار چـه زوال اسـت در مـحـبت ها

کـجا بـه مـنـفـعــت مـلــک رای پا بـند است

هــزار حــیــف وهــزاران فسوس ای مردم

کـه شـاهــراه حـقـایــق زهـرطرف بند است

حــد و حـدود نـشـنـاسـنـد بـه تــطمیع وتهدید

برای رای دهـی چاره ها چـه خــرسند است

بـه مـذهــبـی کــه جـنـون اسـت وانفعال جهاد

عـبــودیت زمـسـلـمان نــمـا بـه پـسـونـد است

حــلایــل اسـت بــه شــربـت ز زهـر تـبلیغات

زنـوش ونـیـش عـجب نیست تا عسل قند است

کــجــاست درک بــتــاریـــخ بـا وقــار وطــن

 اصـالــت از قــلــم بـاهــنـر بــه لـبـخـند است

شــکــوه شــعــر ونــوشـتـن نه چارهء ازلیست

کـلـیـد قـفـل رسـالــت بــه مــوم مــانـنـد اسـت

بــروی دوش حــقــیــقــت که بار سنگین است

پــل صــراط شــکــســتــن چو خیبرم پـند است

خـدا خـوش اســت به ونــدش اگـر خورد یکدم

وگــر نــه بـاز خــدایــی بــدان خــداونــد است

حضرت ظریفی شهر تامپره کشورقنلاند

گـر یـه هــم یــکـدل خــوش مـیــخـواهـــد

سلام دوست عزیزم!

ادبکدهء غربت سرا سالیا نیست در من آفرینش های بیاد گار گذاشته با

زیبایی هاوزشتی هایش   اینبخش ترا نیزکه گاه با رنج وتعب آشنا بوده ای

آگاهی باشد به یکی از رسم و رواج ها وروز های شاد که مطابق کلتورو

فرهنگ این مرزوبوم اروپایی.

درین روز زنان ودختران یعنی بخشی از زیبا رویان، جسم لطیف ،

پیکرخوش تراش ،تن زیبا واندام مناسب خویش را، رایگان بدون لیاس در

محضرعام با رژه رفتن وگردش گروپ وار برای مردم به نمایش میگذارند.

طبق معممول همه ساله در اواسط ماه هفتم سال عیسوی برای ده روزمردم در

مرکزشهر جشن شادی بر پا میدارند وهمه وسایل بهزستی با شاد بودنها برای هریک فراهم است.

این روز های شادی و نشاط بخصوص ده روزهء این فصل اینجا بنام

(جشن شادی و گلها)مشهورومر دم به اشتراک حکومت ودولت کشور فنلاند

دسته جمعی با هیجان شور وشعف رقص با  نوشیدن هاساز وآواز

پایکوبی در ختم مراسم شادی گلهارا به معرض لیلام فروش قرار داده وهر

تماشاچی میکوشد با بلند بردن قیمت دسته گلی این گل را خریداری

وبدوستانش هدیه کند یا باخود به منزلش ببرد.

سرودی را که خاطره ای هست ازین روز با نشاط تقدیمت میدارم تا ترا چه

پسند افتد.

زبیقراری این دل نوای محکومم

بدست قدرت عیشم تلسم موهومم

سفای سینهء ساق و نوازش پستان

تخیلیست بدایت به ذهن مسمومم

خورد زوسوسهء عشق لب بدندانم

بدان سبب که زانعام بوسه محرومم

نشاط محفل غربت عجب تما شائیست

بدوش مادر نا مهربان چه مغمومم

کجاست لذت ازین سیر وبزم آغوشی

به اشتهای تنعم مزار مر حومم

صدای ولولولهء عشق وشهر آزادی

حکایتیست که اینجا اسیر موسومم

به جشن شادی گلها که سیر آزادیست

فضای روشنی شمع خصلت مومم

زبان بکام کشیدم دمی مجالم نیست

بدرد بیوطنی رمز وراز مکتومم

شهر تامپره کشور فنلاند یکشنبه 2/8/2009حضرت ظریفی

 مبخواستم چیزی بنویسم از جنس شعر به پر واز اندیشم ،بال را بخاطر آوردم

عنوان گذاشتم و روی تصاویر رفتم تصویر را انتخاب کردم قافیه از نزدم فرار کرد

وتصویر در امحا، وزن را یاری نمیکرد.

اندیشیدم که غزلی از حیث محتوا فقیر ودر لفظ وانشاء مسکین باشد خواننده رابر آن

چه رغبتی خواهد بود.

آنگاه  در قید تفکر خویشتن را بی همه چیز پنداشتم متوجه شدم که گاه سرود هم

در زندگی خد شه وارد میکند.

گذاشتمش برای بعد که خواهم نوشت واینجا نظرات دوستان برایم از همه بیشتر

اهمیت داردبگذار چنین باشد که هست.

با ارادت بتو دوست خوبم که بمن سر میزنی.شام پنجشنبه حضرت ظریفی

دوستان از وطن مرا یاد است

انـتـخـابـات ورای آزاد اســت

وای از دست رسـم کا نـدیـدان

چـه قـیـا مـت شدست در ایران

در خراسان که رسم افغان است

رسم ،کانـدیـد وه چـه آسان است

بیش ازچهل حساب شان جاریست

رسـم کـمـپـاین ومــردم آزاریـسـت

در نــفـوس وطـن حسـاب کجاست

بـیـشـمـاراند مردم از چپ وراست

فـکــر کانـدیـد هـا کـه مـخـتـار انـد

هـر یـکی بـهـر خـویـش بـیـدار انـد

درد مـلـت چــه خـوب..!؟ مـیـدانـنـد

آخــرالامــر..... از عـــــزیــزان اند!

مــر دم پـا بــرهــنـه و مـــحـــــروم

تــــه نـــبـر دنــد  آب  از حــلــقــوم

بــهـر یـک لــقـمــه نـان پـریـشان اند

بــگـو از زنــدگــی چــه مـیـدانــنـــد؟

بـا یــد آنــرا خـــریـد در کــمــپــا ن

بــر ســـری ســـفــرهء پــلــو ارزان

تـاکـه افـزون شـود بــه وفــق مــراد

رای کـانــدیــــد هــا بــــدان ارشـــاد

هــمــه دانــنــد کــه دســت اهــریـمـن

در چنــیــن انــتــخــاب هــا بــه لـجـن

از کــجا کـر ده انـــد مــال ومـــنــال؟

کــه چــه در یــا دل انــد طـــور مـــثال

الــحـــق ای دوســتــان کــه دزدانـــنـــد

و فـــر یــــــبـــنـــد گـــا ن افـــغــا نــنــد

هـــمــه دانـــنـــد  ز قـــــدرت کـــــر زی

کــه بــســی راز هـــاســت در رگ وپـــی

هــــفــت سال اســـت رئـیــس جمهور است

پــس وپــیــشــش بــه غــیــر مـجـبـور است

مـــیــشــود عــا قـــبــت دو بــاره ر ئـــیــس

زانـــکه مـیــدانـــد ایـــن چــنـیــن تا ســیــس

ظــلـــم وبــیــداد و مــلـــک هــــــم ویــــران

بــا رقـــا بــــت حــــریـــف هـــا حـــیـــــران

هـــر یـــکـــی را هــــد ف بـــــود در پــــــی

خـــوب  دانــــنـــد   قــــــــد رت کـــــــــــرزی

کــاه بـــــی دا نــــه مـــی کـــشـــنـــد بــــه با د

الـــــغـــر ض مـــلــــک کـــــی شـــــــود  آزاد

دوشنبه 19/7/2009 شهر تامپره کشور فنلاند حضرت ظریفی

ســـا یــه ام بــیـدل ز نـــیــر نــگ غــم و عـــیــشـــم مـــپــرس

نـــیــســـت مــمـتـــاز آنـــقــدر روز مـــن از شــبـــهــای مــــن

به بیهوده بودنهایم گاه اندیشیده ام ،زمانی  باخودم گفته ام اگر آفتابی نمیبود

طلوع وغروب رااز کجا میدانستیم.

بودی میشوم وزمان تولدم را می اندیشم که  روز بوده یاشب.

یکنواختی ذهنم را در بعد ها میسنجم مثل یک غزل مانند یک مثنوی وشبیه یک شعر سپید.

عر صهء منزل برایم تنگ است، ریگال کتب در مقابلم چشمک میزنند صفحهء کمپیوتر

خسته کن شده و خانمم  نیزمصروف امور خانه هست، خودم را تنها حس میکنم.

راهی بازارشده  به مغازهء خرید د اخل میشوم.

به تاریخ  مواد خوراکی نظر انداخته  تقویم  زندگی ام را به سنجش میگیرم،

نگاه میکنم که من نیزروز های از عمرم را گذشتانده ام.

به لیبل های سرخ  جسپانده شده روی موادو تخیف قیمت هانظرم می افتد ،

موی های سفیدم رادست میکشم. به فکر تازه ها میشوم که لیبل سرخ نداشته

ودر قیمت شان تخفیفی نیست.

خویشتنرا  باری وراندازکرده و نگاه هارا به جانبم زیرچشمی مینگرم.

حس میکنم اینجا بیگانه ام ،بعد از انتخاب مواد مورد ضرورت همراه

باکراچی مغازه نزد فروشنده  رفته و به صف می استم.

بوی عطر، ساقهای بلورین، اندامهای ظریف ولطیف مشتریان در صف استاده

با جوانان شیک پوش برایم منظرهء همیشگی صف استاده شده بوده و هستند

که هر یک  منتظر نوبت هستیم،

همه کس بدون تعارف با تشکر، خرید هایش را جا بجا میکند ومن نیز.

  بعد از پرداخت قیمت وتشکر از فروشنده  قدری آنطرف تر میروم.

عدهء از مرد وزن با اشتیاق تمام بیشترین بزرگ سالان و اغلب فنلاندی ها مصروف

برد وباخت ماشین های قمارداخل مغازه هستند.

برای خارج شدن از یکنواختی ذهنم بدانها چشم دوخته وتوقف میکنم ،

 ازین بابت برد وباخت داستانهای از دوستانم شنیده ام.

  که عدهء دار وندار شانرا در همین راه باخته  و بیچاره شده اند

هیچ گاه کسی برنده نبوده وحتی عدهء از مهاجیرین خارجی نبز بدان معتادند.

 خیلی به ندرت گاه که فر صتی بوده پول سیاه جیبم را با رضائیت  بر حلق این هیولا

ریخته ام.

می اندیشم که آیا باز هم یکبار دیگر احمق شوم. خوشبختانه  همین لحظه برایم

پولی باقی  نمانده  تا درین بازی برد وباخت شرکت کنم ورنه من هم یکی ازین

احمق ها بودم. گفتم احمق ،

زیرا( احمق کسی هست از جایکه یکبار افتاده بار دیگر میرود واستاده میشود)

خودم را جم وجور کرده بعد از گذاشتن کراچی مغازه سودایم را بر داشته طرف

خانه روان میشوم دربین راه می اندیشم که خوب شد پولی در کیسه نداشتم ور نه

چون روز گذشته، بازنده بودم.

وارد منزل شده وحسب عادت  مقابل کمپیوتر مینشینم رادیوی آزادی و تلویزیون

آریانا روی صفحه ء کمپیوترعیار اند یکی را کلک میکنم مرا به سوی وطن

رهنمون میشود. پروگرام ها هر چند تکراری اند ولی اخبارگاه تازه گی هارا دارند .

صفحه را پایین کرده به وبلاک میروم اول کامنت را بعد ایمل هایم را چک میکنم

پیامها مرا به دوستانم متوصل میکند و وارد صفحه های دوستان میشوم

زندگی  لبخند میزند. نبشته های صفحات را از نظر میگذرانم وبسا

لذت ها برده ام ومیبرم. دیدن وملاحظهء نوشته ها ی منثورومنظوم که

از ظر فیت های فورم عالی با اندیشه های والا بر خوردار اند .

مضمون سازیها به تطبیق ریتم وتکا پو های فورمی ،خلقت تصاویر

وتابلو سازی و...... به خلاقیت نویسنده می اندیشم.

آه! که دوستانم چه زیبا می اندیشند و مینویسند.

با دوستان و آشنا یانیکه  نمبر تلیفون شان را دارم بلا درنگ زنگ میزنم

وگاهی روی نوشته ها باهم در تلیفون صحبت میکنیم که بسا آموزنده بوده

و هست.بعضی اوقات که تلیفون دوستان را با محبت های همیشگی شان

جواب میگویم واز دور دست ها برایم زنگ میزنند سخت مشعوفم .

آنگاهیکه تنها میشوم در جانم چیز های شبیه شعر میپاشد، شاعر میشوم و

شعر مینویسم.

همین دوست عزیزم. حضرت ظریفی شهر تامپره کشور فنلاند.

با سلام و عرض ادب به دوستان!

نوشتهء این هفته ام را به داستان نویس  (سید )عزیز که کو تاه و پا مفهوم مینویسند تقدیم میدارم

http://parhampireh.blogfa.com/

میگنجانندوخواننده ازان جام بلورین سر مست  احساس میگرددکاریست عالی

شیوه ایست  در خور ستایش ومورد پسند همگان.

اینک مختصرا داستانهای کوتاه را که از نوشته های دوستان انتخاب نموده ام

به  محترم سید جان وشما دوستان طور خلاصه تقدیم میدارم.

---------

ثر وتمند شهر نشین بخاطریکه به طفلش قدر ثروت ورا حتی را بیاموزاند ونشان بدهد

که مردم ده چقدرفقیر اند.

پسرش را به قریه برد وشبی را در کلبهء محقر روستایی مهمان بودند.

بعد اینکه به شهر بر گشتند از فرزندش پر سید:

بگو فر زندم ازین سفر چه ها آموخته ای؟

پسر که نگاهش راه کشیده بود با آهی به پدر جواب داد:

ما درمنزل مان یک فوارهء آب داریم وآنها رود خانهء دارند که نهایت ندارد.

حیاط ما به دیوار هایش محدود میشود وباغ آنها بی انتهاست.

ما در حیاط منزل مان، فانوس های برای تز یین داریم و آنها ستاره گان.

ودر اخیر اضافه کرد که پدر حال دانستم که ما چقدر نسبت به انها فقیریم.

--------------

مادر خسته از خرید برگشت و به زحمت زنبیل سنگین را داخل خانه کشید.

پسرش دم در آشپزخانه منتظر او بود و می خواست کار بدی را که تامی کوچولو

انجام داده، به مادرش بگوید. وقتی مادرش را دید به او گفت:

«مامان! مامان ! وقتی من داشتم تو حیاط بازی میکردم و بابا داشت با تلفن صحب

می کرد تامی با یه ماژیک روی دیوار اطاقی را که شما تازه رنگش کرده اید،

خط خطی کرد!» مادر آهی کشید و فریاد زد: «حالا تامی کجاست؟» و رفت 

به اطاق تامی کوچولو. تامی از ترس زیر تخت خوابش قایم شده بود،

وقتی مادر او را پیدا کرد، سر او داد کشید: «تو پسر خیلی بدی هستی» و بعد تمام

ماژیکهایش را شکست و ریخت توی سطل آشغال. تامی از غصه گریه کرد.

ده دقیقه بعد وقتی مادر وارد اطاق پذیرایی شد، قلبش گرفت و اشک از چشمانش

سرازیر شد. تامی روی دیوار با ماژیک قرمز یک قلب بزرگ کشیده بود و

درون قلب نوشته بود:

مادر دوستت دارم!مادر درحالی که اشک می ریخت به آشپزخانه برگشت و یک

تابلوی خالی با خود آورد و آن را دور قلب آویزان کرد.

بعد از آن، مادر هرروز به آن اطاق می رفت و با مهربانی به تابلو نگاه می کرد!

--------

واین هم انتخاب داستانی کوتاه از وبلاک پر محتوای دوست محترم (سید) زیر

عنوان مهر پدری:

با سلامی به تو دوست عزیزم!

با پیام گذار تا زه آشنا به رهنمایی دوست عزیز بلبل به وبلاک آیدای نا زنین که پدر شان در بستر بیماری شفا خانه بستری هستند  پدری شدم به یاد دخترم و پیامی نوشتم که به گفتهء خود شان با خواندن آن قدری آرامش حا صل کردند و اینست آن پیام.

بـه آرزوم رســیـد م نــه ای فـرا مـوشــم

هـنوز کو دکی ا ت را چو جرعه مینوشم

بـذ وق این دل شـوریـده ام به چـشمـانـت

هـمـیـشه می نـگرم، وی اسـیر مـی نوشم

برای بغـض شکسـتن کجا دلم تنگ اسـت

تویی چو تنگ شرابم که مست ومد هوشم

محـبـتـت به د لـم در جـوانه اش  با قیست

نــهـال نــو بـر مــن نا زنــیــن گـلــپـوشـم

نـگاه گــرم مــرا با ســکــوت مــعــنـی  تو

امـیـد بــو ســهء لـبهاسـت در تو، همد وشم

نه ای تو غا فـل ازیـن عشـق وبا ور وامـید

خــد ای زنـد گــی ام نـا خــدای خـا مـوشـم

شنبه 3/7/2009حضرت ظریفی شهر تامپره کشور فنلاند

ریـــزد مـــصــیــبــت از در و دیـــوار روز گار

تــعمــیــر ایــن خــرا بــه زگــرد مــزار کــیست

(نــا ظــم هــــیــر وی)

با دریغ ودردمحمد حقوقی شاعر و منتقد معاصر در گذشت

محمد حقوقی در سال ۱۳۱۶ در اصفهان زاده شد و فعاليت های ادبی خود را از سال۱۳۴۰ آغاز کرد.  از پنج دهه کار مستمر در حوزه شعر و ادب، نام خود را به عنوان يکی از شناخته شده ترين شاعران و منتقدان معاصر ايران تثبيت کردنخستين مقاله مفصل محمد حقوقی، با نام «کی مرده کی بجاست» در سومین شماره‌ «جنگ اصفهان» مورد توجه بسيار قرار گرفت

درمقاله نوشته بود که از تمام شاعرانی که تا آن دهه به عنوان شاعر نوپرداز شهرت یافته‌اند و همه خود را از «نیما یوشیج» متأثر می‌دانند، تنها هفت نفر، رویایی و سهراب سپهری."ا "احمد شاملو، مهدی اخوان ثالث، منوچهر آتشی، فروغ فرخزاد، م. آزاد، یدالله میتوان موفق خواند وشعر شانرا ماند گار دانست.

کتاب «شعر نو از آغاز تا امروز» يکی از مهم ترين و شناخته شده ترين آثار محمد حقوقی، تا سال ها به عنوان تنها آنتولوژی معتبر شعر نو شناخته می شد. اين کتاب نخستين بار در دهه چهل خورشيدی منتشر شد، اما بعدها با تجديد نظر در دو مجلد مفصل انتشار یافت و شعر دهه‌ها‌ی ۵۰ و ۶۰ را نیز دربر گرفت.

 محمد حقوقی از سال ۱۳۴۸ تا ۱۳۸۰ نزدیک ۳۰ جلد کتاب شعر و نقد شعر منتشر کرد

«زوایا و مدارات»، «فصل‌های زمستانی»، «شرقی‌ها»، «گریزهای ناگزیر»، «با شب، با زخم، با گرگ»، «خروس هزار بال»، «شب ناشب»، «دالان‌های بلند عصر»، «از بامداد نقره و خاکستر»، «سبدها»، «از دل تا دلتا»، «گیلاس‌ها و گنجشک‌ها»، «اندوه‌یادها» از جمله مجموعه شعرهای محمد حقوقی است.

از آقای حقوقی پنج جلد کتاب نیز با عنوان «شعر زمان ما» به ترتیب در باره‌ شعرهای «احمد شاملو»، «مهدی اخوان ثالث»، «سهراب سپهری فروغ فرخ زاد ونیما یوشیج به چاپ رسیده است.

در گذشت این مرد فقید شاعر نویسنده و پژو هشگر توانا را به شعر دوستان شاعران وهمهء مردم جهان تسلیت گفته  بخصوص  خا نوا دهء مرحوم ومردم متدین وادیب  کشور همسایه ایران را صبور وماند گار خواستارم

روانش شا د باد.

 روزسه شنبه شهر تامپره کشور فنلاند حضرت ظریفی

تازه نوشته ام در ادبکدهء تلاو تگاه اشک سخنیست از  دختر با حر مت وطنم شاعرهء آگاه وتوانای کشور افغانستان فوزیه جان یلدا.

اینکه او کیست، چیست وچه مینویسد برایم مجالی نیست تا بر نبشته اش آرم. سرود هایش گویای راز های سر به مهر اویند که با چار پاره ها بیان شده وغزلهای سروده شده به زبانهای ازبکی  ودری فارسی که روانی ای خاص دارند معرف طبع توانا واستعداد  این مادر آگاه ،زن فر زانهء وطن است که در کشور جاپاپان از چندی به اینطرف با سوز وساز های زندگی همنوایی دارد.

تا زه سرود شان زیر عنوان (نیا مدی) بزبان از بکی هست که  غرض  ملاحظهء شماتقدیم است:

  کیلمه دینگ             

کــــوزم یولــگه نگــارم کیلــمه د ینگ یار

خزان بولــدی بهــاریـــم کیلــمد ینــگ یـار

تیریک لیک اورنیده مینی اونــوت  دینـگ

یاد ایلب ســین عــذاریم کیـــلمد یــــگ یاـر

میــــن عــــزلت بســـتر گه باش قویـــدوم

ســــوراب سیــن غمگساریم کیلمدینگ یاـر

آقیب دور یاش کـــوزوم سین سیز دیـار ده

حیـــاتم چشـــمه ســاریم قیـــلمد ینـــگ یار

حریــف بولــــد وم جفا خو لیــک زمان گه

سیـــن عـــزمم استــــوارم کیلـــمدینگ یـار

جدا لیـــــک لر منـــــی  محــزون  قیـلــدی

فغانــــم ســــین هزاریــــم کیلمـدینگ یـــار

غمــــم( یلـــدا) ســـــــرودم غصــه بولـــدی

سحر نور آشـــکــاریم کیلمـــد ینــــگ یـــار

اینک تر جمهء دری منظوم ازین شاعرهء آگاه وطن

چـشـمــم بـراه بـود، بـسویـم نـیـامدی

پایـیـز شــد بــهـار، نــکویم، نیا مدی

در عـنـفـوان عـمـرفرامـوش کردی ام

من تشنه کام،  جام وسـبویم، نیا مـدی

در کـنـج عزلـتـم وبه غـم سر گذاشـتم

یک لحظـه بر نوا زش مـویم نیامـدی

خشکـیده شــد بجای تــبسـم لـبان مـن

ای چشمهء حـیات به جویــم نیا مـدی

بس جورروز گار مرا نا توان نمود

وی عـزم اسـتـوار بکـو یـم، نیا مدی

خامـوش در جـدایـی روز جزا شـدم

غو غای من، صدای گلویم، نیامـدی

یلدا سرود قصه ام از غصه در گرفت

ای نـور بامـداد وضـویـــم، نـیا مــدی

با پوزش از شما دوستانیکه به زبان از بکی بلدیت دارید اینک تر جمهء تحت الفظی سرود را بدسترس میگذارم: