تـــــلا وت ا شـک - ا مـــــا نــــــــــــت

ا مـــــا نــــــــــــت

آنگاهی که عشق آغاز گر زندگیست شعر جوانه میزند.

تازه سرو دم تقدیم پاک بازانیکه با باور مندیها به پای هم جان می سپارند.

امانت

سـحــر گاهــی نـــوای عــشـق پـیـــدا

بــســاط زنــدگــانــی شـــد مـهــیــــا

بــه عاشــق امـتـحـانـی در نـظر بــود

کـــــه امــیــد وصـالــش بهــره ور بود

پـــــری روی نـکــو انـدیـــش و گلـفـام

گرفت ازدست محبوبی خـــــوش انـعام

سخـــن دوســت عزیزم زین قراراسـت

محبــت عـشـق وامــیـد انتظــار اســـت

خوش عـاشـق گفت با محبوب این راز

کـــــه دارم یــک امـانـت مــیــدمـت باز

نــگاهـــش مــیــتــوانـی از مـصــیبت؟

کـه، تـا بـاشــم بـه امـیــد تــو را حت!

(پریروزین سخن قدری دودل زیست)

امانـت... درحقـیقت مطلب ازچیست!؟

بـدو گــفــتا:... کـه یـار جا ودانـــــم!

زعـمـر خـویــش بــاشــد ســر گـرانم

و مـرگ حـق اسـت، یکروزی بمیـرم

امـا نـــت را چگــونـه از تـــو گیــرم؟

هـمـیــدانــم ، کــه در روز قـیـامـــت

بــگـیــری دامـنـم ، گـردم مــلامــت

نــمـیــدانــم نـــگـاهــش مـیـتـوانـــم!؟

ویــا شـایـد، زمـــان نـدهــد امــانـــم

که گـفـتـه از توومن؟ جـان شیرین!

نـگه میـدارمــش بـا ذوق وتـمـکـیـن

دل عـاشــق که انـدر جـســتجــو بود

پـذ یــرشهـا ، زمحبــوبش نکـو بود

بـگـفـتـا قول تـو، شـرط مهـیـاسـت

امـانـت نــیــز در نــزد تـو زیـبـاسـت

بـگو آیـا نــگاهــش مــیــتــــوانـــــی

ومـــن را ، نـیــز نــبـود زند گـانـــی

بــده قــولـم ! ومحـبـوبــش نگـه دار

کــه تـا گــیــرم زنــزدت بـعد اظـهـار

پــریــرو گـفــــت : آری نـا زنــیـنــم

تــویـــی در جـــمـله عالـم بـهتـریــنم

امـــانــت را حــفـاظــت مـیــتوانـــــم

ســپارش، بــهـر مـن آرام جـانــم!

بگـفـت:محبـوب بامحـبوبهء خویش

رهانـیـدی مرا، از قیـد تــشــویـــش

بـه زیــر آســمـان پــهـن طــبّّیـعــت

مراست خوش گوهری بانازونعمت

بـهـایش برتر است از جان شـیرین

نباشـــد مثـل او در چـیـن وما چیـن

سـپـارم مـر تـرا، خـوبـش نگـه دار

نــدارم بــیش ازین نـزد تو اظـهـار

امــانــت خود تـویی وی نـا زنـیـنـم

عـزیـــزم ، دلــربایــم بـهتـریـــنــــم

تــرا بــهــر خــودت من میسـپـارم

امـانــت هــم تــویــی، قـلب فگــارم

بـرای خــویــشـتن خودرا نگـهـدار

کــه تـا باهم رسـیم، ایـنست اسـرار

دو تــن آغــوش هـا را بـاز کـردنـد

نــوای زنـــدگـا نـی ســــاز کــردنـد

لـبـان بـا بـوسه بــازیـهـا نکو شــد

فـضــای عـــا شــقانـه جستجو شـد

ازان پس زنـدگـی رنگ دگر یــافت

به تار وپـود عاشـق جامه مـیبـافـت

وفـا وعـــهـد وپــیــمـان ومـحـــبـــت

عــزیزم ! جــان من!ختم است صحبت

ساعت دو وچهل دقیقهء شب جمعه

شهر تامـپـره کشور فـنـلاند حضرت ظریفی

لينك ثابت نوشته شده در 2009/10/15ساعت 9:36 بعد از ظهر توسط حــضــرت ظـر یــفــی |